Wprawdzie w tym roku...

10 maja 2019 uczniowie...

3 maja 2019 r. nasz poczet sztandarowy z...

Trudno uwierzyć, że mamy...

Tradycją naszej szkoły jest...

Podczas Wielkiego Tygodnia

Obrazek użytkownika Krzysztof Naworol
Krzysztof Naworol

Podczas Wielkiego Tygodnia przeżywamy podstawowe tajemnice naszej wiary do których mamy dostęp dzięki sakramentowi chrztu świętego
 
   Wielki Tydzień, który rozpoczyna się Niedzielą Palmową, a szczególnie potem trzy dni: Wielki Czwartek, Wielki Piątek, Wielka Sobota, dzień Wigilii Paschalnej i dzień Zmartwychwstania Pańskiego to największe święta chrześcijańskie.
Każdy z tych dni ma swoją dynamikę. Wielki Czwartek przypomina nam o ustanowieniu sakramentu Eucharystii i kapłaństwa i o ostatniej wieczerzy. Tego dnia kapłani dokonują obrzędu obmycia nóg 12 osobom. Gest umycia nóg to wezwanie każdego z nas do służby na wzór Chrystusa.
   W Wielki Piątek wierni towarzyszą Jezusowi ukrzyżowanemu, przeżywają Jego mękę i śmierć, ale ze świadomością, że „w krzyżu nie objawia się przegranie Pana Boga, ale w Jezusie Chrystusie ukrzyżowanym jest Jego zwycięstwo nad grzechem i śmiercią”.
   Wielka Sobota to – „dzień ciszy, adoracji, kontemplacji Jezusa Chrystusa w grobie, przede wszystkim adoracji Najświętszego Sakramentu, który jest wystawiany w naszych kościołach”. Łączymy się z Chrystusem i z ciszą Wielkiej Soboty, która zapowiada zmartwychwstanie, odnawiamy nasze przyrzeczenia chrzcielne oraz odradzamy się z wody i Ducha Świętego na życie wieczne.
   W Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego „ogłaszamy światu, Chrystus zmartwychwstał”. Zmartwychwstałem – jak mówi Jezus – i żyję z tobą i zawsze będę. Papież Franciszek mówi nam w najnowszej adhortacji „Christus vivit”, że „Jezus zmartwychwstały jest źródłem nadziei i młodości świata i Kościoła”.
   Wielki Tydzień w tradycji chrześcijańskiej pojawił się dopiero w IV wieku. Rozpoczyna go Niedziela Palmowa, a kończą nieszpory Wielkiej Niedzieli, zamykające Triduum Paschalne (Trzy Święte Dni). Poszczególne odłamy chrześcijaństwa wykształciły własną bogatą obrzędowość związaną z Wielkim Tygodniem. Również w tradycji ludowej i regionalnej Wielki Tydzień zachował wiele zwyczajów.
   Poniedziałek, wtorek i środa były dniami poświęconymi pojednaniu. Był to też czas wielkich porządków i przyozdabiania domów, które należało zakończyć najpóźniej w Wielki Wtorek. W tradycji katolickiej w Wielką Środę gasi się świece na ołtarzu, kościół staje się domem żałoby. W Wielki Czwartek milkną dzwony, a zastępują je kołatki.
   Najważniejszym okresem roku liturgicznego i Wielkiego Tygodnia jest Triduum Paschalne. Obejmuje ono czas od wieczornej mszy w Wielki Czwartek i trwa do nieszporów w Niedzielę Zmartwychwstania.
W Wielki Czwartek biskupi i królowie polscy obmywali nogi dwunastu biedakom na znak pokory i równości wobec Boga. Obrzęd ten – odprawiany na pamiątkę obmycia nóg apostołom przez Chrystusa podczas ostatniej wieczerzy znany jest do dziś. W Rzymie papież każdego roku myje i całuje nogi dwunastu starcom.
   Dniem największej żałoby jest Wielki Piątek. Z ołtarzy znikają wtedy kwiaty i świece, puste są tabernakula, a obrazy z wizerunkiem Chrystusa – zasłonięte. Zachowała się wielowiekowa tradycja odsłaniania w Wielki Piątek w kościelnych nawach grobów Chrystusa, odwiedzanych tłumnie przez wiernych.
   Nieodłącznym elementem Wielkiego Tygodnia tradycyjnie pozostają kościelne widowiska pasyjne. Przedstawienia przypominają najważniejsze biblijne wydarzenia: wjazd Chrystusa do Jerozolimy, ostatnią wieczerzę, czuwanie w Ogrójcu, zdradę Judasza, sąd nad Jezusem, a wreszcie niesienie krzyża i śmierć. Najsłynniejsze polskie widowiska pasyjne odbywają się co roku w Kalwarii Zebrzydowskiej, gdzie trwają prawie cały tydzień.

Polecamy